Wszywka alkoholowa i psychoterapia – duet w walce z nałogiem

Walka z uzależnieniem od alkoholu to proces wielowymiarowy, w którym nie ma jednej drogi prowadzącej do trwałego sukcesu. W obliczu narastających problemów z nałogiem wiele osób rozważa wszywkę alkoholową, znaną także jako esperal, jako szybki sposób na powstrzymanie się od picia. Inni wybierają terapię psychologiczną, która skupia się na głębszych przyczynach uzależnienia i pracy nad zmianą zachowań. Pytanie, które z tych rozwiązań rzeczywiście działa, a które może być jedynie półśrodkiem? Czy jedno wystarczy, by wyjść z nałogu, czy może dopiero połączenie obu metod daje realne szanse na trwałą trzeźwość?

Czym jest wszywka alkoholowa i jak działa na organizm?

Wszywka alkoholowa, powszechnie znana pod nazwą esperal, to farmakologiczna forma leczenia uzależnienia od alkoholu. Polega na chirurgicznym umieszczeniu pod skórą tabletki zawierającej disulfiram – substancję, która po spożyciu alkoholu wywołuje silną reakcję organizmu. Objawy, które mogą wystąpić już po kilku minutach od wypicia nawet niewielkiej ilości alkoholu, obejmują bóle głowy, nudności, wymioty, przyspieszone tętno, duszności i lęk. Działanie to ma charakter awersyjny – ma skutecznie zniechęcać osobę uzależnioną do sięgnięcia po alkohol.

Z punktu widzenia medycyny, wszywka alkoholowa nie leczy psychologicznych przyczyn uzależnienia. Jej rola polega przede wszystkim na przerwaniu ciągu picia i stworzeniu okna czasowego, w którym pacjent może podjąć dalsze kroki terapeutyczne. Warto też podkreślić, że disulfiram działa jedynie w obecności alkoholu – sam w sobie nie wpływa na pragnienie picia ani na mechanizmy uzależnienia psychicznego. Co więcej, skuteczność wszywki zależy od indywidualnej motywacji pacjenta oraz od wsparcia, jakie otrzymuje w procesie trzeźwienia. Sama obecność leku w organizmie nie eliminuje potrzeby sięgnięcia po kieliszek – może ją jedynie skutecznie zablokować fizycznie.

Psychoterapia w leczeniu uzależnień – filar trwałej zmiany

Terapia psychologiczna jest fundamentem nowoczesnego podejścia do leczenia alkoholizmu. To właśnie dzięki pracy z psychoterapeutą możliwe jest zrozumienie źródeł uzależnienia, mechanizmów obronnych, które prowadzą do picia, oraz wzorców zachowań, które utrwalają nałóg. W odróżnieniu od wszywki, terapia nie skupia się na objawie – spożywaniu alkoholu – lecz na jego przyczynach.

Podczas procesu psychoterapeutycznego pacjent:

• uczy się rozpoznawać i kontrolować emocje, które wcześniej prowadziły do picia,

• buduje nowe sposoby radzenia sobie ze stresem i napięciem,

• pracuje nad odbudową relacji rodzinnych i społecznych,

• wzmacnia poczucie własnej wartości i kompetencji,

• uczy się planowania dnia i organizacji życia w trzeźwości.

Różne podejścia terapeutyczne – od terapii poznawczo-behawioralnej po terapię motywacyjną czy grupy wsparcia – dają szerokie możliwości dopasowania procesu leczenia do indywidualnych potrzeb pacjenta. Terapia psychologiczna nie tylko zwiększa szanse na utrzymanie trzeźwości, ale też pomaga w budowie nowej tożsamości – wolnej od alkoholu i uzależnienia. To właśnie ten element sprawia, że jest nieodzownym składnikiem skutecznego leczenia alkoholizmu.

Czy wszywka bez terapii ma sens?

Wielu pacjentów zmagających się z uzależnieniem od alkoholu sięga po wszywkę alkoholową z nadzieją na natychmiastową poprawę sytuacji. Pokusa prostego, szybkiego rozwiązania bywa ogromna – wystarczy jeden zabieg, by zyskać „ochronę” przed alkoholem na kilka miesięcy. Jednak samo zastosowanie disulfiramu, bez równoczesnego wsparcia psychologicznego, rzadko prowadzi do trwałej zmiany.

W praktyce klinicznej obserwuje się, że osoby, które ograniczają się wyłącznie do wszywki alkoholowej, często:

• nie rozwijają kompetencji radzenia sobie z nawrotami głodu alkoholowego,

• nie zmieniają destrukcyjnych schematów myślenia i działania,

• pozostają w środowisku sprzyjającym piciu, bez narzędzi do jego opuszczenia,

• traktują wszywkę jako „bat nad sobą”, a nie jako element procesu leczenia,

• po upływie działania leku wracają do nałogu, często intensywniej niż przedtem.

Zatem choć wszywka alkoholowa może pełnić rolę pomocniczą – jako forma zabezpieczenia na początku leczenia – to stosowanie jej bez psychoterapii jest zbliżone do gaszenia pożaru wodą, ale bez usunięcia źródła ognia. Zewnętrzny mechanizm kontroli, jakim jest działanie disulfiramu, nie zastąpi wewnętrznej motywacji i realnej pracy nad sobą, która jest konieczna do wyjścia z uzależnienia.

Kiedy połączyć wszywkę z terapią i jak to zrobić skutecznie?

Zintegrowane podejście do leczenia uzależnienia, łączące wszywkę alkoholową z terapią psychologiczną, daje największe szanse na długoterminowy sukces. Kluczowe jest jednak nie tylko wdrożenie obu metod, ale ich odpowiednie zsynchronizowanie w czasie i dopasowanie do indywidualnej sytuacji pacjenta.

Najlepszym momentem na zastosowanie wszywki jest początkowa faza leczenia – gdy pacjent potrzebuje narzędzia do zatrzymania ciągu alkoholowego oraz zabezpieczenia przed kolejnym nawrotem. Wszywka daje czas i przestrzeń na rozpoczęcie terapii, bez presji walki z codziennym głodem alkoholowym. W tym czasie psychoterapia może skupić się na:

• budowaniu motywacji wewnętrznej,

• diagnozowaniu mechanizmów uzależnienia,

• wzmacnianiu zasobów psychicznych i społecznych,

• wypracowywaniu realistycznych celów trzeźwości.

Jednak to właśnie terapia stanowi fundament zmiany – pozwala stworzyć nowe ramy funkcjonowania, oparte na trzeźwości, samopoznaniu i odpowiedzialności. Z kolei wszywka alkoholowa pełni rolę wspomagającą – nie prowadzi do zmiany, ale ją zabezpiecza. Połączenie tych dwóch metod wymaga jednak stałej kontroli medycznej, zaangażowania terapeutycznego oraz – przede wszystkim – gotowości pacjenta do zmiany. To właśnie ten czynnik, a nie sam wybór metody, decyduje o skuteczności leczenia.

Dodatkowe informacje: wszywka alkoholowa Lublin.

[ Treść sponsorowana ]
Uwaga: Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.